Na czym polega uniwersalny charakter przypowieści biblijnych?

Przypowieść jest krótkim utworem pisanym prozą, w którym można dopatrzeć się zarówno sensu dosłownego, jak i ukrytego. Cechą charakterystyczną przypowieści jest to, że zawsze wynika z niej morał (życiowe przesłanie, pouczenie).

Ten typ wypowiedzi bardzo często używany jest w Biblii przy nauczaniu Chrystusa. Jedna z najbardziej znanych przypowieści nosi tytuł: „O siewcy”. Mówi ona o tym, w jaki sposób siewca siał ziarno i jakie ono osiągało plon, w zależności od tego, czy padało na dobrą glebę, czy też na skałę, na której – wiadomo – nic nowego nie wyrasta.

river350.jpg

Chrystus, opowiadając to wiernym i swoim uczniom, przyrównywał siewcę do Boga, ziarno do Słowa Bożego, plon do efektu, jaki ono osiąga, a glebę do ludzi. Kolejna przypowieść, której absolutnie nie można pominąć, nazywa się: „O synu marnotrawnym”.

Opowiada o pewnym bogatym człowieku, który posiadał dwóch synów. Zdarzyło się pewnego dnia, że młodszy z nich niespodziewanie przybył do dobrego ojca z prośbą o oddanie mu należnej części majątku, a gdy ten tylko to uczynił, choć serce żal mu ściskał, syn natychmiast przepadł zupełnie bez wieści.

Z dala od domu czuł się zupełnie tak, jakby chwycił Pana Boga za nogi. Miał pieniądze, miał wszystko, czego tylko można zapragnąć. Niczego mu nie brakowało. Cały swój czas spędzał na ucztach, na zabawach, z prostytutkami i ciągle trwonił majątek, nie przejmując się zupełnie tym, że ktokolwiek może się martwić o jego los. A rodzic wciąż miał złe przeczucia i trapiło go, gdzie może przebywać w danej chwili zaginiony.

Martwił się niesamowicie. A syn nadal korzystał z życia, jak tylko mógł, do czasu, aż skończyły mu się pieniądze i zostawili go wszyscy dotychczasowi przyjaciele. Zmuszony został do pracy, a żywił się w chlewie z koryta paszą dla świń. W pewnym momencie jednak ruszyło go sumienie. Pomyślał sobie, że gdyby nie potraktował tak swego ojca, to nie zakończyłby w ten sposób swej „wolności”. Choć miał wielkie obawy, postanowił wrócić do domu.

Z pewnością nie spodziewał się tak oficjalnego przywitania ze strony ojca, który z radością wybiegł mu naprzeciw i natychmiast przebaczył. Oprócz tego nakazał szybko sporządzić ucztę. Długo jeszcze świętowano powrót nieroztropnego syna. Co z tego wynika? Przypowieść ta przypomina nam, że Bóg jest również takim wielkodusznym Ojcem, który przyjmuje każdego, nawet największego grzesznika, jeżeli tylko się nawraca. Przebacza człowiekowi bez względu na jego przewinienia. Nauka „O robotnikach w winnicy” mówi o panu, który był właścicielem wielkiej plantacji, do której potrzebował ludzi do pracy.

Najął kilkunastu o różnych porach dnia, ale wszystkim zapłacił tę samą stawkę, bez względu na przepracowany czas. Kiedy ci zaczęli szemrać i buntować się, mężczyzna odpowiedział im: „(…) Ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi!”. Oznacza to, iż dla Boga nieistotne jest to, czy człowiek nawróci się przed samą śmiercią, czy też przez całe życie spełnia Jego przykazania, gdyż i tak wszyscy otrzymają tę samą nagrodę u Niego (każdy jest wobec Pana równy).

Uniwersalny charakter przypowieści biblijnych polega na tym, że ich przesłania odnoszą się do wszystkich pokoleń, wszystkich wieków, wszystkich ludzi i zawsze będą aktualne. Nigdy nie stracą swego znaczenia i zastosowania w tym wielkim, nieogarniętym i ciągle idącym naprzód świecie.
Marta Akuszewska

hastagi na stronie:

#na czym polega uniwersalny charakter wybranych opowieści i przypowieści biblijnych #na czym polega uniwersalizm przypowieści o synu marnotrawnym

Authors
Tags , , , , , , , , , , ,

Related posts

Top